Mijn weg vinden

Zo langzamerhand begin ik mijn weg te vinden op alle belangrijke plekken: in het kamp, op de fiets, in het Lemon House (of specifieker: de keuken van het Lemon House), in de Lidl…

Maar om te beginnen wil ik iedereen die een donatie heeft gedaan, heel erg bedanken. Er zit al €290 in de collectebus!! Wat een mooi bedrag. Mocht je nog overwegen om te willen doneren, dan is dit een link naar de collectebus.

Nog een ‘huishoudelijke’ mededeling; het is mijn bedoeling is om elke week op zondag of maandag een nieuwe blog te posten. Ik weet niet of dat altijd zal lukken, maar vaker wordt het denk niet – ik heb het hier ‘druk’ genoeg! ;)

Dat is niet alleen met werk. Op dinsdag, woensdag, vrijdag en zondag was ik ‘on shift’ zoals we dat hier noemen. Maandag had ik dus de hele dag om me suf te poetsen, de keuken was aan de beurt. Dat was ook heel erg nodig, komt denk ik doordat iedereen hier maar voor korte periode is. Ik zou natuurlijk kunnen denken: ff het belangrijkste en dan hup de zon in, maar helaas heb ik slechts één modus operandi en dat is GRONDIG. Nouja, het is nu echt heerlijk om te weten dat alles wat ik in de keuken aanraak of wil gebruiken, ook echt schoon is. Zo durf ik tenminste het oventje te gebruiken! Ik was zo druk bezig dat ik geen tijd had voor echte lunch, ik at twee stroopwafels. Tegen 17u was het dan eindelijk wel klaar en sprak ik met Brandon af om een pita broodje te gaan eten. Hij wilde eerst nog sporten, zou tot half 9 duren, dus hadden we bij een restaurantje bij de sportschool in de buurt afgesproken. Ik ging nog een boodschapje doen en haastte me om op tijd te zijn, maar dat had niet gehoeven. Hij was er namelijk pas een uur later! Met knalrood hoofd, dat wel. De leraar van de vechtsport had een half uur durende preek gegeven waarbij je niet zomaar kon weglopen. Ondertussen had ik besloten dan maar take-away te doen, want ik wilde thuis zijn wanneer de nieuwe arts kwam. Zij is Nederlands en ze mag kiezen of ze bij mij of bij Ine in het appartement wil, en ik vind het wel zo vriendelijk als er iemand is als je aankomt. Snel teruggelopen, maar het bleek dat ze al gearriveerd was en had gekozen voor het appartement waar ik in zit. Kort even kennisgemaakt, ze heet Lizzie, is tropenarts, en heeft haar wetenschappelijke stage in het St. Luke’s gedaan! Wat een kleine wereld. Toen weer naar Lemon House om eindelijk te eten, tegen 22.00u. Het was best lekker, maar niet fenomenaal. Ik denk dat de les die ik hieruit meeneem is: eigen plan trekken.

Dinsdagochtend ging ik uit ontbijten met Lizzie en Ali! Knus tentje; leuk oriental breakfast met pita, honing, tahin, tapenade en wat nootjes; en gezellig verder kennisgemaakt. Om 11u moesten we ons melden bij het kantoor voor de wekelijkse training. Dat begon al een half uur later, liep uit waardoor we geen pauze hadden, en we stroomden direct door in een informatiesessie over Iran, geschiedenis en de huidige situatie. Dit was allemaal echt leuk en interessant, maar véél te lang. We waren tot 15u bezig geweest, 2u langer dan gepland en we hadden ook nog de pauze overgeslagen. Ik was blij dat ik goed had ontbeten. Ik probeerde een broodje te kopen bij de bakker maar ze hadden alleen maar zoetigheden, dus het werd een heerlijke speculoos-koek. Toen heb ik een uurtje in het zonnetje zitten haken en kletsen met Ine, voordat het tijd was voor de avonddienst.

De avonddienst was niet al te druk, maar maakte wel indruk. Ik zag een 21-jarige jongen die bij mij kwam vanwege stress, hij vroeg naar een psycholoog. Hij zou al naar de Griekse dokter op het kamp zijn geweest, maar die had alleen maar gezegd om ontspanningsoefeningen te doen. Dat had hij wel geprobeerd, maar het hielp niet, het werd erger. Hij is hier helemaal alleen zonder familie, hij heeft nachtmerries, als hij wakker wordt was hij heel bang door nare ervaringen tijdens zijn vlucht, en hij vroeg zich ook af wat voor toekomst hij nou heeft. Eerst vond hij afleiding door films te kijken, maar nu ging hij zijn eigen leven daarmee vergelijken, en dacht: zo leuk of zorgeloos zal mijn leven nooit zijn. Tja, daar heeft hij een punt. Zijn toekomst is heel onzeker, en hoogstwaarschijnlijk zal het ook absoluut niet makkelijk zijn. Ik probeerde het suïciderisico uit te vragen, maar die vraag ontweek hij een beetje. Ik overlegde met de psycholoog, die ook altijd aanwezig is bij een dienst, zij kon hem gelukkig nu ook zien. Later hoorde ik van haar dat het risico bij deze jongen wel degelijk verhoogd was, dus heel goed dat zij hem had gesproken. Ze vertelde dat ze tijdens haar dienst 3 mensen had gezien met verhoogd suïciderisico. Eén van de asielzoekers had een broer die wel asiel heeft gekregen en al in een ander land verblijft, toen hij daarmee contact had gehad had die gezegd dat het niet beter werd nu hij asiel had gekregen.

Het loopt natuurlijk voor iedereen anders, maar wat zitten deze mensen in ongelooflijk moeilijke posities. Zoveel onzekerheid, uitzichtloosheid, eenzaamheid. Niet verwonderlijk om depressieve klachten te krijgen, want het is ook de realiteit. Aan de andere kant zijn er ook genoeg mensen die wél een beter leven krijgen. (Bijna?) alle tolken zijn oud-vluchtelingen, maar hebben hier een fijn leven voor zichzelf opgebouwd.

De dienst eindigde nog met een spoedje. Het was tegen 22u en we waren al een beetje aan het opruimen, toen een 8 maanden zwangere vrouw aan kwam lopen met haar man. Ze had sinds een half uur acute, continue buikpijn in de hele buik en voelde zich duizelig, misselijk, hoofdpijn. Ze was hier 3 weken terug aangekomen maar nog niet bij de verloskundige geweest. Echt pijnlijke vrouw, bloeddruk was tikje laag, geen koorts… We hebben haar gauw met de ambulance naar het ziekenhuis gestuurd. Dat was nog een stunt. Ze moest vanuit de hospitainer de ambulance in, dus de ambulancebroeders kunnen dan met hun brancard op de laadklep als een soort lift. Toen ze met patiënte, brancard en al op de laadklep stonden en die dus in zijn geheel omlaag moest, werd er op het verkeerde knopje gedrukt en begon de laadklep te kantelen in plaats van in zijn geheel omlaag te gaan… Hij stopte gelukkig gauw toen hij het door had, maar dat was wel even spannend, dat ze er niet met z’n allen af zouden vallen! Helaas heb ik nog niets gehoord over de uitkomst van deze dame en de baby…

Woensdag hadden we de wekelijkse meetings, eerst met het medische team en daarna met het gehele team. We bespraken organisatorische mededelingen en patiënten waar we ons zorgen om maken. Iemand had heeerlijke koekjes gebakken, ik zat lekker te haken ondertussen, en het was een gezellige ochtend. Voor de lunch ging ik met Lizzie op zoek naar een restaurantje met salade. We vonden een schattig terrasje in de zon met helaas geen salade, maar wel goede koffie en broodjes, en we bleven er lekker lang hangen. Het is de laatste dagen echt lekker weer! Om 17u stonden we weer klaar voor de dienst. Lizzie zou eigenlijk donderdag pas ingewerkt worden, maar ze wilde graag vandaag al mee dus ik mocht haar inwerken. Het begon erg traag, maar na een tijdje was het behoorlijk druk. Onder andere doordat we iemand met documenten in het Grieks hadden die vertaald moesten worden, iemand waarbij we via twee tolken moesten vertalen (heel ingewikkeld), dan weer iets overleggen met Nico, dan weer meekijken bij de verpleegkundige die een kindje had gezien… Het was wel heel fijn om samen met Lizzie te doen, zij deed de verslaglegging dus dat was lekker efficiënt. We waren wel weer rond 22u klaar en dat kwam mooi uit, want we wilden even kijken bij een salsa-avond. Brandon en Barbara kunnen salsa dansen, dat wilden we wel zien. We werden afgezet in het centrum, wel letten we dan op dat we geen BRF-kleding dragen. Het was een hele gezellige avond, zo mooi als mensen goed kunnen dansen! Tot Lizzie om twaalf uur zei dat ze naar huis ging, was ik vergeten dat ik de volgende ochtend een telefonische afspraak met de VvAA had, oeps.

Wekker gezet, ik zat keurig klaar om 9.00u… en toen bedacht ik dat ik het tijdsverschil verkeerd om had berekend. De afspraak was in NL om 10u, dus dat is hier om 11u en niet 9. Lekker slim, maar ik was in ieder geval niet te laat en zo had ik wat tijd voor andere regeldingetjes. Het gesprek om 11u duurde maar een klein halfuurtje, daarna ging ik fietsen! Eerst nog bij de bakker een lunch-broodje gehaald; het is echt moeilijk hoeveel lekkere dingen ze hier overal hebben. Op elke hoek zit er wel een bakker of koffietentje met de mooiste, lekkerste koekjes, gebakjes, croissantjes…

Mijn rondje fietsen was weer fantastisch. Het voelt helemaal avontuurlijk om je eigen weg te zoeken, en toen ik een klein weggetje langs de kust nam werd dat een gravelpad wat behoorlijk steil omhoog ging. Best spannend met race-fiets banden, maar ik heb ondertussen geleerd dat die heel wat aankunnen, en het ging ook goed! Ik moest kleine stukjes afstappen omdat het te steil was met losliggend grind waar ik niet doorheen kwam. Er was verder niemand en overal stonden weer voorjaarsbloemen in de berm, het was echt prachtig. ’s Avonds ging ik uit eten met iedereen die niet werkte, namelijk Barbara (psycholoog), Peter (support crew) en Ine (verpleegkundige). We gingen naar het oudste restaurant van Mytilini, waar ik een heerlijke ‘aubergine imam’ at: aubergine gevuld met knoflook, ui en tomaat en gestoofd in olie.

Vrijdag was bak-dag. ’s Ochtend ging ik eerst op de fiets boodschappen doen bij de Lidl, dat is zo’n 5km fietsen. Och, dat voelt toch echt als thuiskomen, het is gewoon vertrouwd. Behalve dat er een schaap in een pick-up stond te mekkeren, dat zie je in NL nou niet zou snel bij de supermarkt. In het centrum vind ik de boodschappen behoorlijk duur (voorbeeld: minstens 3,50 voor een klein bakje yoghurt), dus ik heb wat belangrijke basis-dingen ingeslagen (voorbeeld: yoghurt) en wat bak-essentials. Was wel zwaar op de fiets om de terugweg, maar het was ook wel weer een goede work-out. Daarna was het tijd om te bakken! Daarvoor ging ik met mijn hele hebben en houwen aan ingrediënten naar het Lemon House, want daar hebben ze veel meer benodigdheden en een grotere oven. Ik maakte eerst een hele ruime hoeveelheid granola, misschien wel genoeg voor 5 weken. Volgende onderdeel was een vegan citroencake, en laatste onderdeel de topping daarvoor. Ik kon hem mooi nog eventjes rustig in het zonnetje opeten voordat we naar het kamp moesten. Hij was ontzettend lekker gelukt!

De avonddienst viel erg mee. Ik herinner me alleen nog een patiënt die kwam vanwege wratten op zijn voeten. Daar kunnen we hier helaas echt helemaal niks mee, behalve zijn idee ontmoedigen dat hij ze zelf gaat behandelen met kokendheet water. Tijdens een rustig moment in de dienst begonnen Ali en Lizzie het liedje ‘Golden’ te zingen, waarvan we besloten dat dit ons Lebos-liedje werd, waar dan natuurlijk ook een dansje bij hoort. We hadden twee pasjes verzonnen toen er weer een patiënt kwam, maar terug van de dienst gingen we ermee verder. Dit was hilarisch, ik voelde me net als bij de kinderplaybackshow toen ik 8 (?) was en samen met Bette en Noëlle ‘Oma’s aan de top’ van K3 deed. We hebben echt slap gelegen van het lachen, vooral toen we een voorstelling deden voor Nico en Brandon. Het plan is om aanstaande woensdag een optreden te doen voor het hele BRF team, Lizzie en ik hopen stiekem dat we het gaan ‘vergeten’…

Zaterdagochtend stond er een voetbal-event gepland en daar had ik veel zin in, want het was voor alle leden van het BRF team! We waren uiteindelijk met z’n achten, dus 4 tegen 4. Het was onder andere met 4 mannelijke tolken, een manager, Brandon, Femke en ik. We hadden een veldje afgehuurd, gelukkig kleiner dan een normaal voetbalveld. Maar alsnog was ik al na 20 minuten helemaal oververhit en buiten adem, wat is dat toch mega intensief! Ik koos er toen voor om maar wat minder op en neer te rennen en iets meer aan verdediging te doen, en als ik weer wat energie had ging ik mee naar voren. Ondanks wat gemiste pogingen recht voor doel heb ik 1 keer gescoord! We hebben uiteindelijk 2 uur lang gespeeld, tot de meesten van ons op de grond lagen. Het was echt heel leuk om zo op een andere manier iets met het team te doen dan wanneer we aan het werk zijn. Een aantal van hen vasten nu trouwens vanwege de Ramadan, dus zij mogen overdag ook geen water drinken. Pfoe, ik vind het héél erg sterk van ze. Vlakbij het voetbalveld wees Femke een enorme hoop aan (zie foto): dat zijn alle bootmotoren die op de bootjes zaten die vluchtelingen hebben gebruikt. Er is mij verteld dat zodra vluchtelingen land hebben bereikt, ze direct de bootmotoren onklaar maken en verstoppen, om te voorkomen dat ze direct terug de zee op gestuurd kunnen worden. Maar ook heb ik gehoord dat er bij een push-back op zee, de bootmotor er door de kustwacht afgehaald wordt en de mensen worden teruggesleept naar Turkse wateren, waar ze ronddobberen tot de Turkse kustwacht ze vindt en komt helpen. Blijft onvoorstelbaar, maar ook zijn er een heleboel verschillende vertellingen – dus wat er nu waar is, en wat in welke mate gebeurt?

Op de terugweg reden we langs de Lidl, mooi want ik had nog een lijstje voor mijn baksels van vandaag. Terug in Mytilini gauw douchen, tosti’s gemaakt en opgegeten bij Lemon House, en weer aan de bak. Ik begon met vegan lemon curd en daarna vegan scones. Daarbij kreeg ik hulp van de ontzettend lieve Griekse schoonmaakster, die toevallig aan het werk was. Haar Engels is net ietsje beter dan mijn Grieks, want ze wees op zichzelf en zei ‘bread’. Toen begon ze me te helpen het deeg uit te rollen en scones uit te steken, en dat zag er inderdaad heel vakkundig uit! Tot slot probeerde ik vegan clotted cream te maken maar dat was een ramp, dus het werd kokosyoghurt met wat poedersuiker erin. Om 18u begon de grote Bridgerton par-teafeest met de scones, thee, de andere dames in huis en de laatste twee afleveringen van Bridgerton. Het was echt heel knus en gezellig! Wel was ik compleet gesloopt na het voetballen en de hele middag staan bakken, alles was stijf en deed zeer. Hierbij mijn welgemeende excuses aan alle voetballers wie ik tot op heden niet genoeg erkenning heb gegeven voor het leed dat ze na een voetbalwedstrijd ervaren. Ik probeerde nog een spelletje mee te spelen in Lemon House, maar daar bakte ik dan weer niks van ;) dus, lekker naar bed.

Eerst was ik een beetje huiverig voor een kamergenootje; ik hou van mijn rust en mijn eigen ding doen. Maar ik ben heel blij dat Lizzie er is! Het is echt gezellig, veel minder stil, we trekken af en toe lekker samen op maar doen ook ons eigen ding, en kunnen fijn praten en lekker lachen. Zo ga ik het nog wel volhouden de komende weken!