Nog een laatste week om Lesbos ten volle te ervaren. En als eindpunt: mijn opleiding tot huisarts afgerond!

Zowel op werkgebied als recreationeel had ik nog veel plannen, en daar begon ik dan ook meteen de week mee. Maandag gingen ik samen met Lizzie, Nico en Brandon Mount Olympus beklimmen, met 965m de hoogste berg van Lesbos. In een half uurtje reden we naar het plaatsje Agiasos, wat gelukkig al op zo’n 500 m hoogte ligt. Het was een hele mooi wandeling, maar… ik had het stikheet. Een collega die eerder was geweest zei dat ze het over het algemeen nooit koud had, maar dat ze het daar heel koud had gehad door de wind. Aangezien ik het juist wel snel koud heb, had ik dit erg serieus aangepakt: ik had skisokken, thermobroek en thermoshirts aan en nog 2 vestjes mee. Natuurlijk was het harstikke zonnig en warm, en kon ik heel snel allerlei lagen uit doen – behalve de skisokken. Nouja, het uitzicht bleef fantastisch! Toen we na anderhalf uur de top hadden bereikt, konden we over heel Lesbos uitkijken. We zagen Mytilini liggen, en ik herkende allerlei stukken waar ik had gefietst. Terug beneden in Agiasos wist Nico een restaurantje met goede taart en we deelden ‘naturel’ loukoumades (kleine donut/oliebollen).

In Mytilini nog “even” touwtje springen met moeie benen (ik zit nu in de laatste stap, dus 3 x 5 minuten…) en daarna op tijd naar het kamp. Op maandagen doet de support crew samen met de tolken ‘service promotion’, en ik was wel eens benieuwd wat dat inhield. Dat was eerlijk gezegd niet zo spannend, namelijk langs de tenten met foldertjes en uitleggen wat BRF doet. Er spreken maar erg weinig mensen Engels, dus de tolken doen het meeste werk. Wél interessant, was het om het kamp en de mensen wat eerder op de dag te zien, als er wat meer gebeurt. Er waren om te beginnen gigantisch veel katten. Daarnaast waren er heel veel tenten/isoboxen leeg. Af en toe kon ik ergens een beetje naar binnen gluren; het is echt krap met 3 stapelbedden, dus 6 mensen in een kleine ruimte. Mensen lagen op bed, of zaten buiten te praten. Er was ergens een kindje dat nog jonger dan 1 jaar leek, dat net kon lopen. Toen wij kort een praatje maakten, kwam hij daarna achter ons aan gelopen en pakte mijn broek vast. Ik smolt! Die moesten we dus weer terugbrengen, heel vervelend ;). Aan de waterkant waren er mensen aan het vissen, een jongetje van rond de 8 jaar liet trots een behoorlijk grote vis zien die ze hadden gevangen. Hij leek heel blij en enthousiast, en daardoor was ik erg verrast. Ik kan me er toch slecht een voorstelling van maken wat deze leefsituatie met een kind doet. Het lijkt me voor iedereen een stressvolle situatie, maar kinderen zijn zó flexibel, passen zich gaan, zoeken manieren om te spelen. En dat geldt natuurlijk ook voor volwassenen. Continu neerslachtig zijn wordt ook niemand beter van… Toch is het gek, maar heel goed, om te zien dat er ook ruimte lijkt te zijn voor opgewektheid!

De avonddienst liep prima. Een dame met pijn (en zwartverkleuring) aan haar kies kwam retour, die ik de week ervoor had geadviseerd naar de tandarts te gaan. Ze vertelde dat de tandarts er steeds niet was, en ze had zoveel pijn dat ze niet kon eten. Kon ik haar niet naar het ziekenhuis verwijzen? Helaas niet, het enige wat erop zat was meer pijnstilling geven. Op het eind wilde ik man van eind 40 insturen met een te hoge bloeddruk én wazig zien, maar daar had hij zelf helemaal geen zin in. Vanwege zijn klachten wilde hij alleen zijn bloeddruk even gecheckt hebben, maar verder gedoe – ho maar. Ondanks mijn uitleg over de mogelijk ernstige gevolgen, besloot hij dan vanavond wel zijn bloeddruk tablet in te nemen, er nog een nachtje over te slapen en zich de volgende ochtend bij de Griekse dokter melden. Oké vooruit, hopelijk is de natuur mild. We gaan het meemaken.

Voor dinsdagochtend had ik op een plan gebroed. Er was een wandeling die Lizzie had gedaan en waar ze bijzonder enthousiast over was, maar ik wilde ook nog hardlopen, én vanaf dinsdagmiddag was er voor 3 dagen erg slecht weer voorspeld. Dus ik besloot er een run & hike van te maken! Holy moly dit was pittig (en) steil, maar ook waanzinnig mooi. Het pad liep naar de hoogste heuvel naast Mytilini, waar de telefoonmasten op staan. Vanaf daar kon ik ook weer heel ver kijken en de zee aan beide kanten zien. Ook terug ging de route via een pad wat ik zelf nooit zou hebben gevonden en gevolgd, maar Lizzie is blijkbaar onverschrokken en zoekt met behulp een kaart gewoon een aansluiting. Door hekken, langs gebouwtjes en over een soort motorcross-terrein, best spannend (of er een waakhond/-mens opduikt), maar absoluut de moeite waard. Iedere keer dat ik een wandeling, hardlooprondje of fietstocht maak, geven de prachtige natuur en het stukje ‘avontuur’ een magisch gevoel!

Terug rende ik via een kapper om een afspraak voor later op de dag te maken, de voorbereidingen voor opa en oma’s feest worden al vroeg in gang gezet. Daarna gauw douchen, om 12u hadden we een training over werken met een tolk. Erg leuk, want we gingen rollenspellen doen waarbij we om de beurt ook als tolk optraden. Ook verwarrend, want dat deden we met de talen die wij als vrijwilligers spreken: Engels, Frans, Nederlands en enkelen Spaans. En dat zijn talen die velen van ons allemaal wel redelijk begrijpen, dus vergaten we soms te vertalen of ging het naar de verkeerde taal. Wel erg grappig, en best lastig! Om 14u meldde ik me bij de paars-harige kapper, die erg efficiënt en vriendelijk was. Ze merkte dat mijn haar vorige keer in Sri Lanka scheef geknipt was, één kant was zo’n 2cm langer dan aan de andere kant. Daar had ik zelf niks van gemerkt! ’s Middags nog wat rondgewandeld in het centrum, ik had nog wat winkeltjes af te vinken. Onder andere Mosaik, dat is een winkel waar ze oa tassen verkopen die zijn gemaakt door vluchtelingen in samenwerking met locals. Het materiaal dat gebruikt wordt, is van reddingsvesten en boten die aan de kust van Lesbos worden gevonden – materialen die dus afkomstig zijn van de overtocht van vluchtelingen. Het zijn mooie, maar uitgesproken en ook wel confronterende tassen, dus ik heb uiteindelijk een klein etuitje gekozen. ’s Avonds heb ik eindelijk mijn blog bijgewerkt (de vorige), dat gaf ook weer rust.

Woensdagochtend hadden we weer de wekelijkse medische meetings, dit was een beetje het dieptepunt van de week. Er verblijven op dit moment een historisch laag aantal mensen in het kamp: 816. Maar dat was niet het enige deprimerende nieuws, we bespraken namelijk de strengere terugkeerwet waar recent vóór is gestemd in het Europees parlement. Dit gaat om maatregelen om mensen sneller en gemakkelijker terug te sturen (of: de EU uit te krijgen). Voor mensen afkomstig uit zogenaamde ‘veilige’ landen moet de asielaanvraag versneld behandeld gaan worden, zodat ze sneller weer teruggestuurd kunnen worden. Het risico daarbij is dat er niet naar de individuele factoren gekeken wordt; van de mensen afkomstig uit een ‘veilig’ land heeft nog steeds tot 20% recht op asiel en is het dus helemaal niet veilig. Voor het daadwerkelijke uitzetten van uitgeprocedeerde asielzoekers, willen ze daarnaast gebruik gaan maken van ’terugkeerhubs’ buiten de EU. Tot nu toe werd gekeken of asielzoekers niet eerder door een zijn gereisd waar ze al asiel hadden kunnen aanvragen. De regel is namelijk dat het eerste EU-land waar je binnenkomt en wat voor jou veilig is, je daar asiel dient aan te vragen. Dat gebeurt hier ook regelmatig. Ze komen allemaal vanuit Turkije overgestoken; als blijkt dat Turkije voor iemand een veilig land is wordt diegene teruggestuurd. Echter, deze eis dat ze eerder in een land moeten zijn geweest om daar naartoe gestuurd te kunnen worden, vervalt nu. Asielzoekers naar elk willekeurig land waar de EU een afspraak mee heeft, worden ‘uitgezet’. Ook als er nog een beroep loopt, dus wanneer de asielaanvraag door de IND is afgewezen, maar opnieuw wordt beoordeeld door de rechtbank. Kort gezegd is ervoor gestemd dat mensen naar een willekeurige, onbekende landen kunnen worden uitgezet, daar in een soort gevangenis belanden, nog goed en wel voordat hun hele asielproces volledig is afgerond. De EU gooit het over de schutting. Hier waren we allemaal even stil van. Vele vrijwilligersorganisaties, waaronder ook stichting Bootvluchteling, hebben een gezamenlijke verklaring geschreven om aan te geven hoe dit kan leiden tot onveilige en menselijk-onwaardige situaties.

Nou, daar kwam ook nog het nieuws bij dat de tandarts inderdaad 2 weken afwezig was. En nee, er is geen enkel ander alternatief om patiënten met (acute) klachten aan het gebit te helpen dan pijnstilling geven. Dus, succes. Ik breide me maar weer eens door de meeting heen (zou dat een soort directe EMDR zijn, die naaldbewegingen?), maar de roze kleur van mijn breiwerk verzachtte eigenlijk niet veel.

Ná de meeting waren mijn gedachten echter al gauw elders. Ik ging een extra gaatje in mijn oor laten zetten! Dat wilde ik al een paar jaar, maar durfde steeds niet. Nu leek het me een leuk aandenken aan Lesbos én was Lizzie er als steun, aanmoediging en stok achter de deur. We hadden een shop met alleen maar pluspunten gevonden: hele goede beoordelingen, de naam ‘Pink Hippo’ (roze! en tante Petra’s lievelingsdier!), en allemaal schattige Lego in de etalage. Het was lunchtijd dus we aten eerst nog een spanakopita bij een bakkertje, maar dat voelde vooral als uitstel van executie. Gelukkig ging het allemaal heel snel en viel het me ontzettend mee!

Die avonddienst kwam de regen non-stop met bakken uit de lucht en daarmee werd het mijn rustigste dienst ooit, we hadden 8 patiënten. Het goede nieuws is dat ik mijn breiwerk mee had en daar goed mee ben opgeschoten. Na de dienst ging de rest nog de stad in als afscheid voor Brandon, maar daar voelde ik niet zoveel voor. Ik was net m’n kater van vorig weekend te boven. Het regende nog steeds zo vreselijk, maar er was op een of andere manier slechts één taxi te krijgen… dus streek ik met mijn hand over mijn hart en heb de rest in het centrum afgezet. Omdat het Brandon’s laatste avond was, wisten ze me te overtuigen om toch even een half uurtje mee naar binnen te gaan. Mijn cue om te gaan was toen een collega op een bank in slaap viel, die heb ik maar mee naar huis genomen. Ik voelde me op en top verstandige mama Lou.

Donderdagochtend had ik weer zo’n leuk ren-en-verken plan, want het kasteel van Mytilini stond nog op mijn lijstje. Ik ging weg met een donkere lucht én zon, kwam Nico tegen op zijn ochtendwandeling, en ging op zoek naar de ingang van het kasteel. Potverdikkie, dat was een geklooi. Ene kant leek dood te lopen, een doorrookt vrouwtje wees me weer andere kant om het kasteel heen, maar toen brak de hemel open en werd ik getrakteerd op een hele felle regenbui. Terwijl ik half stond te schuilen hoorde ik getoeter, dat van een voorbijrijdende ambulance bleek te komen. De ambulancebroeder gebaarde me om naar hem toe te komen, toen gaf hij me zo’n folie-warmtedeken! Dat kwam goed uit, want toen ik eindelijk de ingang had gevonden kon ik die mooi als regencape gebruiken tijdens het rondkijken. Het meest indrukwekkend waren de cryptes, waar via gaten in het plafond daglicht naar binnen viel. Ik stond daar een foto van te maken, toen ik opeens een blauwe lucht en zonlicht zag! Gauw weer naar buiten, met zonlicht is toch elk uitzicht mooier.

Dit vond allemaal nog plaats vóór de meeting om 12 uur, waar natuurlijk iedereen brak en te laat binnenkwam. Ja, dat is toch een heerlijk gevoel, om daar fris te zitten en al een fantastische ochtend te hebben gehad terwijl de rest nog nauwelijks wakker te noemen is. De verstandige mama Lou-modus bevalt me wel. Deze meeting ging over kwetsbare casussen waarbij zowel de psychologen als dokters betrokken zijn. Dit bleek nog onverwacht productief, waarbij we met haalbare ideeën kwamen om nog iets te kunnen betekenen voor casuïstiek die eigenlijk uitzichtloos leek. Na deze meeting had ik mijn afscheidsgesprekje met de medisch coördinator. Hij is ontzettend aardig en hartelijk en heeft altijd lieve woorden, dus nu ook voor mij. Soms heb ik zelf niet zo goed door wat voor rol ik vervul in een groep of wat ik uitstraal, dus nu ik daar een compliment over kreeg was dat wel erg leuk om terug te horen. ’s Middags dronken Lizzie en ik nog een kopje koffie met Ine in de stad, met mooi uitzicht over de haven. Het weer bleef ontzettend wisselvallig, maar daardoor werden we wel getrakteerd op een mooie regenboog.

Voor die avond hadden we een filmavond gepland, dus terug thuis was het tijd voor het laatste item van mijn Lesbos Bak Bucket List: de citroen tahini witte chocolade-koekjes. Terwijl ik in Lemon House voor de oven bivakkeerde, maakte Lizzie ons avondeten, een lekkere salade. Dit was de eerste keer dat we ’s avonds samen in ons appartementje aten! Blijkbaar hebben we meestal (afwisselend) dienst, en we gaan natuurlijk ook af en toe, wel eens een keertje, soms, uit eten ;). Op het allerlaatste moment besloten we met iedereen die niet werkte, om naar de bios te gaan in plaats van thuis een film te kijken. Toen we de voordeur opendeden begon het keihard te hagelen, met hagelstenen van een centimeter doorsnede. Nu was er gelukkig wel direct een taxi te vinden. Ik had veel stress omdat we een kwartier te laat kwamen bij de film, maar dat was perfect getimed na de voorstukjes. We gingen naar Project Hail Mary, met Ryan Gosling. Voor mij kwam de essentie neer op dat hij de aarde redt door vrienden te worden met een steenachtige alien. Anderen vonden hem iets minder, maar ik vond het heel leuk! Zoals Lizzie zei ‘je moet genoeg inlevingsvermogen hebben om gevoelens te krijgen bij een steen’. Check.

Vrijdag was het opnieuw slecht weer – ja, dat begon ons ook te vervelen. We besloten ‘stomme laptop klusjes’ te doen in een leuk café’tje. Daar hebben we lekker rustig gezeten en veel klusjes kunnen afstrepen, voelt toch ook wel goed. Ik lunchte vreselijk foute, lekkere BLT-pannenkoekjes. Daarna heb ik de hele avond in het appartement breiend doorgebracht, tot ik een ellendig werd van het stilzitten en besloot nog een rondje te gaan lopen. Ze hebben sinds een paar dagen overal gezellige paas-versiering, wat erg lijkt op kerstversiering, maar dan met een ei erbij. Ondanks goede regenjas raakten mijn broek en schoenen doorweekt, maar ik was wel lekker opgefrist.

Zaterdag werd het weer eindelijk ietsje beter! Eigenlijk had ik nog heel graag op mijn fiets een uitstapje inclusief overnachting gemaakt, maar met al die regen was dat gewoon geen haalbaar plan. Dus besloot ik om een auto te huren voor een dag om nog wat meer van het eiland te zien. Omdat het de vorige avond een tikkie laat was geworden (breien is verslavend) was ik ’s ochtends een beetje sloom. De mensen van de autoverhuur ook, dus pas tegen 12u reed ik weg in een Peugeot 108. Direct maar weer langs huis voor een plaspauze, toen richting het westen van het eiland! Mijn eerste stop was bij een redelijk vervallen klooster. Daarna moest ik een kleine detour nemen omdat de grote weg was afgesloten, maar dit was juist een heel mooi stukje een bergkam over en vlak langs de koeien. De volgende stop was bij de grot van Orpheus, waar je in een half uurtje heen wandelde. Vooral het wandelingetje was erg mooi met wéér overal die leuke bloemen, en ik moest ergens door enkeldiep water dus op blote voeten.

Ik reed verder naar het meest oostelijke puntje van Lesbos, waarbij ik al van ver een gebouw op een bergtop zag. Toen ik dichterbij kwam, bleek dit ook een klooster wat je kon bezoeken. Een smal weggetje cirkelde om de berg heen naar de top, waarbij ik al uitzicht had over de zee in het noorden, oosten en zuiden van het eiland. Op de top nog een klein stukje lopen naar het klooster, dat ook nog eens open was – en bewoond. Een alleraardigste pater vertelde me het een en ander over het klooster en over de kapel. Dit klooster was keurig goed onderhouden, en het uitzicht op het dak was ongelofelijk. Wat een prachtige, surrealistische ervaring was dit!

Met mijn hoofd nog in de wolken reed ik naar Sigri, het meest westelijk gelegen dorpje. Dit was schattig, wit-en-blauwe huisjes, maar er gebeurde niet veel. Ik reed terug en nam de afslag naar Eresos, een wat groter en (in de zomer) toeristischer dorpje. Daar heb ik in nog wat laatste zonnestralen gezeten en groenten en feta uit de oven gegeten. Die man vroeg ‘are you alone?’ en in plaats van dat ik me daar ongemakkelijk over voelde, voelde het juist bevrijdend. Heerlijk om de hele dag alleen maar te doen wat ik zelf wilde, zelf kiezen welke afslagen en route ik nam, stoppen als ik een foto wilde nemen, eten waar en wanneer ik daar zin in had… Dus ik antwoordde trots ‘yes!’.

De laatste stop was nog het kustplaatsje Skala Eresos, hier vlakbij. Schattig, niet zo bijzonder. Onderweg reed ik langs een voetbalveld met heel veel toeschouwers en waar de weg voor de helft volgeparkeerd stond. Op de terugweg kwam ik bijzonder veel verkeer tegen en was het bij het voetbal veld juist leeg, grappig hoe blijkbaar een heel dorp hier zijn zaterdagmiddag doorbrengt. Naar Mytilini nam ik nu de route via het zuiden terug. De omgeving is aan de oostkant wel heel anders, meer bergen maar minder bomen. De zuidkust heeft wat meer rotsen. Toen ik halverwege ging tanken, zag ik nog een hele felle regenboog. Tegen 20u kwam ik terug bij Mytilini, maar moest ik nog wat extra tanken om de tank halfvol te krijgen. Ik dacht dat dat niet zoveel meer hoefde te zijn, dus liet ik de tankbediende een klein beetje bijvullen… en dat was niet genoeg. En omdat ik toch een beetje te verlegen/ongemakkelijk ben zeg ik dan niet ‘sorry, er moet nog wat bij’ maar nee, ik ga naar het volgende tankstation. En daar gebeurde hetzelfde, blijkbaar was die tank toch veel leger dan ik dacht! Dit was wel een memorabele tankbediende, namelijk een man van in de 70 die héél enthousiast was en me bij vertrek een kus op mijn wang gaf. Gelukkig zijn er veel tankstations in de omgeving Mytilini én heb ik daarna wel mijn les geleerd door te vragen of na het tanken even mocht checken of het genoeg was. Wat een dag was dit, wat een indrukken allemaal!

 

Zondag was het in Nederland eerste Paasdag, maar in Griekenland niet. Het wordt hier een week later gevierd, dat zou te maken hebben met welke kalender er wordt aangehouden. Om 9u leverde ik de auto in en rende daarna 2km terug naar het appartementje als warming up. Het blijft raar om langs de schepen van de kustwacht te rennen en de bemanning in het zonnetje te zien zitten. Het ziet er zo vredig uit, maar wat hebben ze die nacht uitgespookt? En waarom hangen er vlaggetjes van landen over de hele wereld aan, zelfs van Nederland?

Het was vandaag wel eindelijk zonnig weer, dus tijd voor mijn laatste fietstocht. Als bestemming had ik Agiasos uitgezocht, het dorpje van waaruit we Mount Olympus hadden beklommen. De route daarheen vond ik vanuit de auto al erg mooi, maar ook voelt het goed om dan toch die hele berg op eigen kracht te hebben beklommen. Het was een heerlijke tocht, met een 10km lange klim van zo’n 500 hoogtemeters. Dit was heel goed te doen, en overal werd ik getrakteerd op vrolijke bloemtapijten op de bergwand. In Agiasos aangekomen had ik eigenlijk nog wel wat energie over, en begon het te kriebelen om te proberen om Mount Olympus zelf nog op te fietsen… Ik besloot het te proberen en ben nog aardig wat meters geklommen, maar de weg liep niet richting Mount Olympus en de tijd begon een beetje te dringen (ik moest die avond nog werken). Toen er honden op de weg stonden keerde ik om en heb weer een heerlijk sinaasappeltaartje gegeten ter ere van Pasen. Terug ging natuurlijk lekker snel, berg af. De avonddienst begon ik door in record-tijd mijn hele pizza naar binnen te werken. Die was niet uitzonderlijk lekker, maar ik stond te trillen op mijn benen door die fietstocht. Verder was het weer eens wat drukker met patiënten, we waren lekker bezig! Ik had weer een patiënt die hoognodig door een tandarts gezien moest worden, met een soort zwarte krater waar een tand hoorde te zitten, maar dat zit er voorlopig dus niet in. Ik heb nog nooit zulke serieuze hoeveelheden pijnstillers meegegeven, deze jongen had het echt nodig.

 

Maandag was mijn en Ine’s laatste dag, en daar ging ik wat van maken ook! Voor deze ‘grande finale’ begonnen we met een paasontbijtje, het was immers toch tweede Paasdag. Mijn wekker stond al om half 6 om de croissantjes uit de koelkast te halen en te laten rijzen. Nog even terug naar bed en om half 8 weer eruit om ze in de oven te stoppen. Gauw een boodschap gedaan: jus d’orange, verse aardbeien, eieren en een bougatsa bij de bakker. Om 8.15u zaten we in Ine’s appartement lekker in het zonnetje aan het ontbijt! We konden niet eindeloos tafelen, want om 9u had ik alweer met Nico afgesproken om te gaan wandelen. Ine had bedacht om met de hele groep naar een strandje te gaan als afscheidsactiviteit. De rest zou om 11u met de auto vertrekken, maar ik wilde zo graag nog een mooie wandeling maken en dat vond Nico ook een goed idee. We liepen deels via een grindweg, deels via asfaltweg in 13km naar het zuidelijkste puntje van dit deel van het eiland. Onderweg hadden we mooie uitzichten, mooie bloemen en lekkere koffie in Loutra. Daar belde ik even met oma Zijp, die die dag 90 jaar werd! Heel leuk om haar even te zien, en dat ik er volgend weekend bij kan zijn wanneer we het met de hele familie vieren.

We liepen stevig door en waren in 3 uur bij het superidyllische strandje, waar de rest al was. We hebben heerlijk gezwommen (niet alleen gedompeld!) en in de zon gelegen, verder was er bijna niemand. Tegen 2u was het tijd om terug te gaan, want ik moest mijn spullen nog inpakken. In 1,5u heb ik zowel mijn gewone spullen als fietskoffer ingepakt, voor mij echt een overwinning! Niet alleen qua tijd, maar ook minder georganiseerd dan voor mij gebruikelijk is. Ik had namelijk geen tijd te verliezen, want ik wilde natuurlijk nog… een afscheidscake bakken. En wel een citroenwolkencake, met slagroom in plaats van boter en natuurlijk citroenen vanwege Lemon House. Het was écht een race tegen de klok, voor het mooi ging de cake net een paar minuten te laat de oven in. Dus toen we om 17u naar de allerlaatste dienst moesten, had mijn cake nog een paar minuten nodig. Gelukkig snapte Ine, die ook dienst had vanavond, dit en gaf het door aan Nico. Nico besloot dan zelf eerst de bus te halen en een van de tolken op te halen, reed daarna een extra rondje alvorens weer bij ons te komen – allemaal om mij en mijn cake wat extra tijd te geven. Helaas was de cake daarna ook nog niet gaar, maar ik gaf me nog niet gewonnen. Ik heb de cakevorm veelvuldig omwikkeld met aluminiumfolie, daaromheen twee handdoeken en zo meegenomen. Eenmaal op het kamp heb ik hem in de zon gezet, en toen we het na een half uur checkten… was de cake perfect gaar!!! Ik kreeg meermaals te horen hoe lekker de cake was, van zowel de tolken als van Nico ;). Ik weet nog steeds niet welke les ik hier nu uit haal. Optie A) als je maar doorzet en creatief bent, lukt het wel of B) als een plan te ambitieus lijkt, is dat het ook. Want ik was ge-sloopt, en moest nog werken ook. Dit was niet alleen mijn laatste dienst hier, maar ook mijn allerlaatste dienst als huisarts in opleiding! De medisch coördinator kwam nog even langs om een bedank-tasje te geven. Het was een leuke laatste dienst, lekker bezig, en misschien wel mijn meest interessante patiënt van afgelopen 6 weken. Een jongen van 18 jaar kwam omdat hij gisteren zeewater binnen had gekregen toen hij iemand uit het water had gered. Dat was gedurende de dag gebeurd, maar in de nacht werd hij wakker van benauwdheid en hoestte hij water op en kwam dit uit zijn neus. Zoals hij voor me zat leek hij niet benauwd en al zijn meetwaarden waren goed, maar hij kon niet goed diep doorademen dus ik kon ook niet goed naar zijn longen luisteren. Ik besloot hem naar de spoedeisende hulp te sturen, en liep zelf met hem mee naar het hek om hem in de taxi te zetten. Toen merkte ik inderdaad dat hij daarbij benauwd werd. Ik ben erg benieuwd wat hier uit komt, ik ga vragen of een collega het kan laten weten als er iets bekend is! Degene die hij had gered maakte het overigens goed, zei hij.

Toen ik thuis kwam in het appartementje, feliciteerde Lizzie me direct. IK BEN NU HUISARTS! Ze gaf me hét perfecte cadeautje, ingepakt met wol als strik eromheen: een receptenboek met Griekse zoetigheden, en als ondertitel ’taking sweet memories back home’. Als dit geen mooi symbool is van mijn tijd hier, weet ik het ook niet meer.

Dinsdag stond Nico om 6.50u voor de deur met de bus om mij, Ine en (fiets)koffers naar het vliegveld te brengen. Het is ongelooflijk wat hij voor iedereen, de hele organisatie en voor mij heeft gedaan! Op het vliegveld werd de fietskoffer voor het eerst deze reis opgemeten, want we gingen met een kleiner vliegtuig. Ze moesten checken of hij wel in het ruim paste, gelukkig was dat wel het geval. Vlak voordat we het vliegtuig in stapten, kregen we nog paaseitjes uitgedeeld van het vliegveldpersoneel. De vlucht naar Athene ging snel, korte overstap, en toen nog een paar uurtjes vliegen naar Amsterdam.  Daar duurde het nogal lang voordat ik de fietskoffer bemachtigde, maar dat kwam doordat ik bij de verkeerde bagageband stond… Dat er toch meerdere ‘odd sized luggage’ bagagebanden zijn had ik niet kunnen bevroeden. Ik nam afscheid van Ine, het was ontzettend leuk om deze reis samen te beginnen én te eindigen.

Al die tijd zat pap al geduldig te wachten, superfijn om hem weer een dikke knuffel te kunnen geven. We zetten de koffers bij  af, maar reden daarna meteen door naar Bette en Valerie! Ook mam kwam na haar werk even langs, en om half 6 zag ik Mich weer – en de nieuwe auto. Ik mag het mooie leven dat ik hier heb weer gaan oppakken.

Dat zal wel even wennen zijn, het voelt alsof ik veel langer weg ben geweest dan 6 weken. Ik merk dat ik een persoonlijke ontwikkeling heb doorgemaakt, waarbij ik het heel erg ben gaan waarderen om zelfstandig dingen te doen. Dat ben ik niet gewend; ik voel me als tweeling, maar ook als stel, bijna voorgeprogrammeerd om dingen samen te doen. Ik heb echter gemerkt dat als ik zelf een plan en keuzes maak, of voor mezelf kies in plaats van met de groep mee te gaan, dit in het begin best spannend is. Maar de voldoening en trots op wat ik heb bereikt, is dan ook des te groter! Tegelijkertijd besef ik me dat ik dit juist kan, omdat ik zo gesteund wordt door Mich, mijn familie en ook door mijn onwijs waardevolle laatste opleidingsjaar. Ik denk dat dit me heel erg gaat helpen in mijn verdere loopbaan, en leven.

Wat ik van het werk op Lesbos vooral heb gezien en geleerd, is dat de wereld oneerlijk is. Je moet geluk hebben met waar je geboren wordt, in wat voor gezin, gemeenschap, politieke en economische situatie. Als mensen hun land ontvluchten, hebben ze daar vaak al vreselijke dingen hebben meegemaakt. De reis die ze ondernemen, is ontzettend gevaarlijk. De toekomst die ze tegemoet gaan is onzeker. Elke stap in het proces is moeizaam, ze worden tegengewerkt, onrespectvol en soms zelfs onmenselijk behandeld. Toch gaan deze mensen door, in de hoop dat er betere tijden voor hen komen. Er zit zoveel veerkracht in mensen!

Natuurlijk zou er in een ideale situatie geen reden zijn voor mensen om hun land te ontvluchten, maar dat is niet realistisch. Dus wanneer ik mensen tegenkom die zó veel hebben doorstaan, zal ik mijn uiterste best doen ze met alle vriendelijkheid, menselijkheid, warmte en respect te behandelen als ze verdienen. Die iedereen verdient.

Tot slot wil ik nogmaals iedereen die gesteund heeft heel hartelijk bedanken! Of dat nu is geweest door te doneren, of indirect door dat je hebt meegelezen, een berichtje hebt gestuurd of hebt gereageerd – op die manier voelde ik mij gesteund en heb ik me volop kunnen inzetten. Bedankt!!!