Een drukke week met afspraken en ontmoetingen, waarvan de laatste de allerbelangrijkste was: met Mich in Athene!

Foto’s volgen later!

Die afspraken waren enerzijds door en met mijzelf gemaakt, anderzijds vanuit de Stichting. Ik begon de week maar eens met mijn eerste hardlooprondje sinds maanden, want ik eet hier veel te lekker en veel te veel. Dan kan ik nog wel trainen met fietsen, maar elke kilo telt als je een berg op fietst… Stiekem was het hardlopen ook wel weer erg lekker, en je ziet toch ook op een andere manier veel van de omgeving. Eenmaal terug gauw douchen, want we hadden een meeting met de psychologen over onze samenwerking. Daarbij bespraken we ook wat werkafspraken; onder andere het uitvragen van suïcidale gedachten. Dat ligt altijd al heel gevoelig, maar deze setting waarin mensen zich niet veilig voelen, nog bang zijn dat het invloed heeft op de beslissing over hun asielaanvraag, en ook culturele factoren maken het een nóg precairder onderwerp om te sprake te brengen. Hier waren we met een patiënt tegenaan gelopen, dus goed om samen te bespreken hoe we dit aanpakken en ook aan patiënten duidelijk te maken dat alles vertrouwelijk behandeld wordt en wij volledig los staan van de asielprocedure. Voor ons spreekt dat voor zich, maar voor veel mensen is dat helemaal geen gegeven feit.

Daarna gauw een tosti-to-go gemaakt, want er moest schoongemaakt worden in het kamp! Ik hoefde ’s avonds niet te werken, dus had ik me maar opgegeven om op deze manier nog wat bij te kunnen dragen en me nuttig te voelen. Die 2,5 uur schoonmaken vlogen voorbij, wel verontrustend hoeveel witter de stoelen werden na een goede schrobbeurt. ’s Avonds “kookte” ik voor het eerst een echte maaltijd, een pastasalade met aubergine, feta en tomaat. Toen Lizzie terugkwam van haar dienst dat ik al half te slapen, tot ze begon over Suikerfeest (Eid) aanstaande vrijdag. Ze had met een collega uit Syrië zitten praten, die heel enthousiast was over allerlei zoetigheden die ze dan bakken. Dus had zij bedacht dat wij samen ook wat lekkers konden maken? Ik was meteen klaarwakker. Suiker? Feest? Nieuwe recepten uitproberen? Count me in!

Dinsdag ging ik weer fietsen met Jane. Om een goede bodem te hebben, had ik baked oats gemaakt in ons schattige oventje in ons appartementje. Dit was de eerste keer dat ik hem gebruikte, en hij werkte verrassend goed! Ik had een fietsroute uitgestippeld naar het plaatsje Panagaiouda, maar we voelden ons weer avontuurlijk en zo pakte het ook zeker uit. Steile heuvels op, minstens de helft gravelpaden, grote delen afgestapt en fiets gedragen (ook over een muurtje heen), over iemands land… met als hoogtepunt een heuveltop met een aaibaar paard en uitzicht op zee! Uiteindelijk kwamen we langs het aquaduct van Moria (blijft imposant) en zijn zelfs nog in de oorspronkelijk beoogde bestemming Panagaiouda beland, waar we een kopje koffie dronken. De avonddienst stelde niet veel voor. Deze week mag ik in de auto rijden, wat ik heel leuk vind, maar ik was nu meer een taxichauffeur. Ik moest een van de psychologen terugrijden van het kamp, en een andere weer heenbrengen, maar bij ik in totaal anderhalf uur later aankwam bij de dienst. Niet dat ik iets gemist had, het zijn rustige dagen – misschien ook omdat het weer wat minder goed is. Als het hard waait en koud is, hebben mensen geen zin om 15 minuten te lopen om bij ons te komen. Maar het beroep taxi-chauffeur ligt me denk ik niet.

Hoewel we meestal pas na 00.00u naar bed gaan door de avonddiensten, ben ik toch vaak op tijd wakker – plannen aan het maken! Het is me een raadsel hoe sommige mensen zich vervelen, ik heb het gewoon druk met allerlei héél belangrijke zaken. Welke koekjes en cakes wanneer te bakken, welk project te haken of te breien, welk familielid wanneer bellen… En soms iets minder belangrijke dingen, zoals zorgen dat de huisartsopleiding alle formaliteiten op tijd afrondt, mijn AOV aanvragen, bezwaar indienen wanneer het rapport niet klopt. Woensdagochtend lag ik dus zoals gewoonlijk weer wakker en dacht ik, dan maar weer hardlopen. Nu de andere kant op ter verkenning van omgeving en mogelijk interessante koffietentjes, maar dat was onverwacht steil! Eigenlijk ook wel lekker, direct hoog in het hartslag (een soort gedwongen interval) en heel erg leuk om Mytilini daarna van bovenaf te zien terwijl ik weer terug afdaalde. Nog een “afspraak” die ik met mezelf heb gemaakt, is om weer de touwtjespring-challenge te doen. Ik ben al lekker op weg, maar deze week is pittig: 2 keer 5 minuten met 2 minuten pauze tussendoor. Oef dat voelde ik wel in mijn benen na het hardlooprondje.

Om 10.30u kwam ik dus al helemaal getraind bij de wekelijkse medische meeting aan. Dat is toch altijd een langdradig geheel, dus daar heb ik me lekker doorheen gebreid – dan voelt de tijd nog wat nuttiger besteed. We besproken opnieuw hoe patiënten met psychische klachten en suïcidaliteit te benaderen… En besloten het na 20 minuten aan inleiding, toch uit te stellen tot de meeting met de psychiater op vrijdag. Zucht.

Het andere hooggeëerde bezoek was het bestuur van Stichting Bootvluchteling uit Nederland. Zij waren aanwezig bij de algemene meeting en keken ’s avonds mee tijdens de avonddienst, verder merkten we er niet veel van. Ik vond het wel erg toevallig dat we precies de maandag ervoor de grote schoonmaak sessie hadden gehouden, maar er is me verzekerd dat dat toeval was. En ook het avondeten was opvallend lekker tijdens die avonddienst… Niets om over te klagen dus. Ik was wel een beetje moe, want tussen de meetings en de avonddienst in hadden we nog boodschappen gedaan voor onze Syrische baksels en alvast de eerste ingrediënten gemaakt: een soort clotted cream van melk, slagroom en maïzena en ghee (geklaarde boter).

Gelukkig waren we op tijd klaar met de avonddienst en lag ik om 0.00u in bed, want donderdagochtend om 9.00u moesten een collega dokter en ik alweer in het kamp zijn. We moesten een presentatie houden over basic life support voor een andere NGO. We hadden de avond ervoor pas toegang gekregen gekregen tot de presentatie, dus we bespraken op de heenweg in de auto nog even hoe we het zouden aanpakken. Dit was voor mij dus geen stress-loze gang van zaken, maar was het een vriendelijk, geïnteresseerd groepje mensen en het ging eigenlijk harstikke goed zo samen met mijn collega! Maar het Lidl-uitje daarna was nog leuker ;).

Eenmaal terug waren we (zoals verwacht) te laat voor een andere training, dus had ik tijd om vegan brownies met aquafaba te bakken vóór de volgende geplande afspraak om 13.00u. Dacht ik… Maar ik was een beetje sloom, en ons oventje ook, dus het was prettig dat de training van de anderen óók een uur uitliep. De brownie was net wel/niet gaar toen ik hem uit de oven moest halen.

Het volgende uitje was een bezoek aan Parea. Dat is een plek vlakbij het kamp waar verschillende organisaties zitten en faciliteiten/activiteiten bieden voor de vluchtelingen. Het is op circa 15-20min lopen van het kamp, en meermaals per dag gaat er een busje heen en weer. Ze bieden er een maaltijd, warme drank, knutselactiviteiten, plekken voor vrouwen om te ontspannen, een soort peuterspeelzaal/kinderopvang, kledingstukken, wasservice, kapper, bibliotheek, werkplaats voor repareren van fietsen en allerlei apparaten, pingpong, gamen (Fifa is populair), psychologische ondersteuning voor gezinnen, tuinieren in een moestuin… En nu vergeet ik denk ik nog de helft. Wat me vooral opviel was de  vriendelijke, vrolijke en zachte sfeer en uitstraling van de gebouwen en de mensen. Heel fijn dat er zo’n plek is waar mensen terecht kunnen voor een klein beetje ontspanning!

Wel duurde dit ook weer langer dan gepland…  Ik had geen dienst ’s avonds, maar wél plannen (de Syrische baksels!) en Lizzie moest wel werken – tot ze om 16u bericht kreeg dat ze niet hoefde te komen. De diensten zijn überhaupt al rustig, maar er was nu storm dus ze verwachtten helemaal weinig mensen. Ik maakte eerst nog mijn glutenvrije kikkererwten-blondies af, want van de aquafaba had ik nog de kikkererwten over. Daarna stortte ik me op het koekjesrecept voor Syrische Ghraybeh, waarbij je ghee moet mixen met bloem en poedersuiker. Klonk goed te doen, maar ik ben eindeloos aan het mixen geweest omdat onze ghee bevroren was. Onze koelkast is namelijk stuk, de deur van het vriesvak kan niet meer dicht. Dit resulteert in frozen yoghurt, bevroren melk, perziksorbet, bevroren augurken, bevroren eieren… En dus bevroren ghee. Gelukkig doet een föhn wonderen, dus na 25 minuten mixen gingen het deeg van nat zand-structuur toch nog naar de bedoelde “romig en hummus-achtig”. Daarna was ik gesloopt! Het deeg en ik mochten allebei op rust, het deeg in Ine’s koelkast (niet onze vrieskist) en ik op mijn bed met een restje eten en een film.

Vrijdagochtend weer een stukje hardlopen, daarna verder met de koekjes. Die bakten we af en Lemon House, met de betere oven. Toen de volgende meeting met nu de psychiater uit NL erbij. Erg interessant, over de meest voorkomende klachten van mensen die op de vlucht zijn, maar liep ook weer uit. Ik was aan het hopen dat we onze al 3x eerder gevoerde discussie zouden vergeten… Maar nee hoor, ook hier moest er weer bijna een half uur over gefilosofeerd worden. Eerlijk gezegd droeg ik daar wel een beetje aan bij, maar vooral omdat ik één van de deelnemers uit de casus was en ik het eerder deze week had afgekapt – dan kun ik het nu niet opnieuw wegwuiven. Maar al dat uitlopen, wollige zinnen en naar mijn idee eindeloos gezever beginnen mijn Nederlandse geduld wel op proef te stellen! Dat is vanwege het idee dat het vrij zinloos is, maar ook omdat ik andere belangrijke dingen te doen heb. De andere Syrische lekkernijen “Qatayef Asafiri” afmaken, in dit geval. Dit waren een soort pannenkoekjes gevuld met de eerder gemaakte clotted cream, oranjebloesemwater en pistachenootjes. Maar ik was moe… Dus Lizzie heeft de pannenkoekjes gebakken en het geheel in elkaar gezet, terwijl ik een halfuurtje ging rusten voor de dienst. Hoewel de uitstraling van het eindproduct iets “ambachtelijker” was, maakten de oranjebloesem en de pistachenootjes het wel heel lekker! Er miste naar onze smaak alleen wat zoetigheid, en de room was te dun dus liep eruit. Lizzie had (helaas) geen dienst, dus ik mocht alle honneurs waarnemen en onze baksels uitdelen. Zodra ik de schalen op tafel had gezet, werden er al koekjes gepakt. We kregen complimenten, ze waren perfect gelukt!! Nou gelukkig maar, met alle moeite die we erin hadden gestopt. De pannenkoekjes waren iets minder in trek, maar dat hadden we ook wel verwacht.

Vanwege Suikerfeest waren er nog véél meer zoetigheden, en ook nog gewoon avondeten. Op vrijdag wordt er altijd pita gehaald. Normaal eet ik zoveel mogelijk vegetarisch, maar de vegetarische burger op de pita smaakt naar aardappelpuree (niet zo lekker). Aangezien het al een broodje is, met frietjes erin, komt het daarmee neer op driedubbele koolhydraten. Dit keer had ik dus om de kip-optie gevraagd, en die was heerlijk! Verder hadden alle kampbewoners het ook druk met Suikerfeest vieren, dus hadden wij weer eens weinig te doen. Er kwam een 19-jarig meisje met sinds 2 uur braken, diarree en milde buikpijn. Op dit moment dacht ik vooral aan een normale buikgriep en maakte ik me niet direct zorgen, maar het kan natuurlijk ook het begin zijn van bijvoorbeeld een blinde darm ontsteking. Dat is afwachten, maar ’s nachts en overdag in het weekend is er geen dokter aanwezig in het kamp. Alleen wij zijn iedere dag open, en alleen in de avond. Dus was mijn instructie om bij toename van buikpijn/ziek-zijn de politie te bellen… Best gek! De politie doet niets medisch, maar regelt dan wel een ambulance.

Zaterdag was het zover, het tripje naar Athene met Mich!! Ik ontbeet met overgebleven Suikerfeest-lekkernijen en pakte in mijn tas in (lekker op tijd). Peter van de support crew was zo aardig om me om 10u naar het vliegveld te brengen, waar we nog een kopje koffie deden. Het is zo’n beknopt vliegveld dat ik binnen 5 minuten door security etc. was, en ik ruim de tijd had om deze blog te schrijven! Eerlijk gezegd was ik blij hier even tijd voor te hebben, ik heb het mezelf wel een beetje moeilijk gemaakt met al die afspraken deze week. Tijd om bij te komen ;)

Voor dit tripje stap ik tijdelijk over op Polar Steps, dat is makkelijker bij te houden voor een stedentrip. En misschien dat ik mijn verhalen dan wat korter kan houden… Tot gauw!