Ojee, ik ben een paar dagen te laat met de blog bijwerken! Veel te doen, weinig tijd om te schrijven.

Woensdagavond landde ik weer op Lesbos, vanaf het vliegveld liep ik in ruim een uur terug naar het appartementje. Even lekker uitwaaien, het was nogal een verandering van setting. Van gezellig samen, stad en vakantiemodus naar weer “op mezelf”, meer natuurlijke omgeving en toch weer de harde realiteit van de reden dat ik hier ben. Altijd weer lastig om Mich vaarwel te zwaaien, maar het voelde ook alweer goed en vertrouwd om terug te zijn. Ik ben nog niet klaar met dit eiland!

Donderdag hadden Lizzie en ik een hoop bij te praten, het was direct weer gezellig. Bovendien vond ze het niet erg om mee te gaan op een shop-missie. In Athene heb ik een fantastische outfit gevonden voor het 60-jarig huwelijksfeest van opa en oma Bruin, maar… Voor het comfort kan ik maar beter niets aankomen in gewicht. Bovendien ben ik zo lekker bezig met mijn touwtje-spring-challenge, dat ik besloot dat ik een extra sport-outfit kon gebruiken! Het is er een geworden met zebra-print, dus al leuk om aan te trekken en dan hopelijk ook echt iets te gaan doen. ’s Middags ging ik lekker een rondje fietsen (wel in gewoon fietspak), wat is het hier toch prachtig! Toen ik eind van de middag nog met Lizzie door de haven liep, besloten we spontaan een klein cheesecakeje te delen van een schattig ijsco-wagentje waar we al zo vaak voorbij zijn gelopen. Terwijl we naar het prachtige uitzicht zaten te kijken, zagen we iets bewegen in het water. Een zeehond!! Dit moment voelde magisch.

Ik hoefde donderdag nog niet te werken, maar we hadden wel een intervisie-sessie met de psychologen. Ik ben erg onder de indruk van wat zij allemaal op hun bordje hebben. Mensen uit het kamp mogen zelf naar de psycholoog vragen, maar wij verwijzen ook regelmatig. Veel mensen geven aan stress en slaapproblemen te hebben, wat vaak berust op post-traumatische stressstoornis. Hoewel, ‘post’ betekent ‘na’, en die term is niet echt van toepassing. Ze zijn nog niet volledig veilig en hun situatie is nog onzeker, dus het is heel goed mogelijk dat zij nog meer traumatische gebeurtenissen gaan meemaken. Wanneer patiënten hier iets over aangeven, proberen wij voorzichtig te inventariseren wat het probleem is. Informatie die niet relevant is voor het beleid vragen we niet uit, om mensen niet onnodige stress te bezorgen en omdat wij er op dat moment niet goed iets mee kunnen. De psychologen daarentegen horen wel meer die ontzettend nare en verdrietige verhalen. Hoewel zij hier vaak langer zitten (minimum 3 maanden), is dat niet genoeg om een behandelrelatie en therapie op te zetten. Wat ze vooral doen is steun bieden, uitleg aan de patiënt geven over wat er gebeurt, en waar mogelijk handvatten geven om ermee om te gaan. Maar er zijn op het moment meerdere patiënten in het kamp die het erg zwaar hebben, soms met verhoogd risico op zelfmoord. En wanneer die niet op een afspraak verschijnen, maar ook niet willen dat wij hen opzoeken in hun tent… is dat nogal een belasting.

Vrijdag had ik een strakke planning: een croissant-schema. Eén collega is gek op croissants, de ander zou binnenkort naar Parijs gaan, maar dat ging niet door. Smoes genoeg voor mij om ze zelf te gaan bakken – jawel, je kunt je hier héél prima croissants kopen, maar wat is de lol daarvan? Tijdens de rijs-tijden door liep ik nog lekker een rondje hard en maakte ook citroen-marmelade van citroenen uit de tuin van Lemon House. Vrijdagavond moest ik werken, en daarna… was het party time! Lizzie en ik hadden besloten dat we nog niet zó oud zijn, dus dat we toch maar eens een keertje mee moesten de stad in. Het was onwijs gezellig, bijna iedereen was mee. We hebben veel gepraat, lekker gedanst, en natuurlijk een aantal drankjes gedaan. Het werd per ongeluk behoorlijk laat – of vroeg, net hoe je het bekijkt.

Zaterdag was dus nogal een slome dag, tegen half 12 sleepte ik mezelf uit bed. Ik zette de croissantjes onder de airco voor hun laatste rijs en begon aan mijn speciale paasbrood voor de vervroegde paasbrunch de volgende dag. Daarvoor moest ik behoorlijk kneden en het deeg 100 keer op het aanrecht smijten. Met elke gooi voelde ik me een stukje beter, gelukkig! Helaas wilden de croissantjes niet meer zo erg rijzen, dus gaf ik ze wat langer de tijd – te lang, achteraf. Tegen 16u ging ik ze afbakken in Lemon House, waar schoonmaakster Mira ook weer was. Via Google Translate hebben we een heel gesprek gehad, ze heeft 12 jaar in een bakkerij gewerkt! Ze maakte dagen van 16-18 uur om haar gezin en 3 kinderen te kunnen onderhouden. Toen de croissantjes een tikje plat uit de oven kwamen, kon ze me precies vertellen wat ik fout had gedaan: te lang laten rijzen en de oven was niet heet genoeg geweest. Ze zei dat ik mijn mooie hoofd niet moest vermoeien met zelf croissantjes willen bakken, ik kon ze toch ook gewoon ingevroren kopen en zelf afbakken? Het is een onwijs lief mens, maar hiervan dacht ik ‘laat me nou maar’. Eigenlijk was ik toch best wel trots op die croissants, en ze smaakten heerlijk! Lekker zacht en fluffy, en met de citroenmarmelade helemaal een traktatie. Ondertussen bakte ik ook mijn paasbrood voor de volgende dag, die natuurlijk ook niet perfect was. Maar dat lag gelukkig ook aan de oven, aldus Mira. Zaterdagavond had Peter van de support crew mij, Brandon en Nico uitgenodigd voor een afscheidsetentje. Hij vloog de volgende ochtend vroeg terug naar NL; ik had een croissantje voor hem mee omdat hij de croissant-fanaat was. We aten weer bij het oudste restaurantje van Mytilini en deelden allerlei gerechtjes, die allemaal goede keuzes bleken. Op de terugweg haalden Brandon en ik nog een ijsje bij Sugar House, dan konden we dat alvast van ons lijstje afstrepen. We hebben allebei namelijk nog een lijstje van wat we nog willen doen in onze laatste dagen!

Zondag was ik erg blij dat ik me weer mijn vertrouwde, energieke zelf voelde. Het was te regenachtig om te gaan rennen (de straten worden hier dan best glad!), dus ging ik lekker een rondje wandelen. Om 12u hadden we afgesproken voor de paasbrunch in Lemon House, waarbij we ook afscheid namen van Jane. Veel mensen hadden wat lekkers gemaakt en er werd zelfs een spontane quiz georganiseerd. Mijn avonddienst verliep ook weer prima; ik voelde me een echte huisarts. Er was een patiënte met allerlei al langer bestaande klachten en heel veel stress. Samen met de tolk heb ik vooral een luisterend oor geboden en haar gerustgesteld. Nadien zei ze dat ze zich al veel beter voelde, en me net zo goed opgevoed vond als haar dochters. Is dat nou een compliment aan mij, of aan zichzelf? ;)